“…, of dat al mijn daden en de gevolgen ervan niets meer waren dan ledig schuim op zee, niet meer dan zinloos spel in de stroom van al het gebeurde!” (Hesse, 2024, p. 212)

In het verleden exploreerde ik mijn fascinatie voor het zinloze. Deze interesse verschoof geleidelijk aan naar hoe het doelloze een zinvolle insteek kan hebben. Dit onderzoek verloopt door te focussen op vertraging en het opzoeken van het doelloze, met zelfopgelegde regels als rode draad. Vanuit handelingen zonder richting, betekenis of bestemming ontstaat een moment van vertraging en reflectie, wat maakt dat deze doelloze handelingen net zinvol worden.

Vertraging verschijnt niet als een tekort, maar als een zintuiglijke toestand. Het lichaam bevindt zich tussen waken en verdwijnen. Dit manifesteert zich in schilderijen die focussen op het moment net vóór iets gebeurt, waarin niets hoeft en alles mogelijk blijft. Onwetend wat er zal gebeuren, wacht de toeschouwer op Godot.

Binnen de stroom van al het gebeurde richt mijn praktijk zich op vertraging als noodzaak. In een wereld die vooruitgang en productiviteit verwacht, onderzoek ik doelloze handelingen. Tijd wordt hier niet benut, maar ondergaan. Het is een ode aan het zinvolle van het doelloze.

- Wout Bokken (2026)

Hesse, H. (2020). De Steppewolf. (p. 212). De bezige Bij.